परतीचा प्रवास

परतीच्या वाटेने चालू प्रवास आता..

हिशोब सारे सांगावे मी कुणास आता..?

रमता रमता बागेमधल्या फुलांमधूनी

दरवळतो मी होउन तेथे सुवास आता

सोन्याच्या घरट्यातिल पक्षी होण्यापेक्षा

सोडुन देतो मुक्त मोकळे मनास आता

इतक्या झाल्या शोभेच्या या इमारती की,

देव नकोसा वाटावा मंदिरास आता?

दहा दिशांतुन बघतो मी बहराचा मौसम

कुठेच नाही शिल्लक काही भकास आता...!

उंबरठा ओलांडू कुठल्या क्षितिजावरचा?

दारे, खिडक्या, भिंती नाहित घरास आता

नव्या ठिकाणी असेल सारे हवेहवेसे..

तेवढाच तो काय दिलासा जिवास आता

शब्द तेवढे उरतिल मागे साक्ष सांगण्या..

आठवणींच्या पावसातल्या उन्हास आता

फूल गळोनी मिसळुन जाता मातीमधुनी,

मृदगंधाचे वस्त्र मिळावे तयास आता.

आदित्य

तेजाची गाथा

काळ्या करड्या ओंजळीतुनी

अर्घ्य वाहतो डोंगरमाथा

भव्य ललाटी निळ्या नभावर

पूर्वेला तेजाची गाथा

पहाटवारा होई भैरव

वाजविताना वेणू रानी

सळसळणाऱ्या झाडांमधुनी

सूर-भैरवी पानोपानी

नव्या जगाचे, उत्साहाचे

जणू बारसे रात-दिनाचे

केशर, पिवळे आणि तांबडे

रंग उधळती उल्हासाचे

चाले क्षितिजावरी तयारी

यज्ञ उषेचा मंगल होवो

तिमिराची देताच आहुती

ज्ञानसूर्य नित तळपत राहो

असंख्य किरणे घेऊन येतील

चाहुल अवघ्या उत्कर्षाची

फूल, पाखरे डोलत डोलत

गीते गातील आनंदाची

उजळून जाता दिगंत मंडळ

उजळुन सारे नवे जुने,

दिवसाची सुरुवात सुमंगल

होता जुळतील मने मने

आदित्य

पाऊस थोडा

सोबत माझ्या तुझ्या असावा पाऊस थोडा

छत्रीतुन हळुवार गळावा पाऊस थोडा

कोसळून गेल्यावर सुध्दा आठवणींच्या

शहाऱ्यातुनी अजुन उरावा पाऊस थोडा

तुझ्या नि माझ्या मधले अवघडलेले अंतर

मिटवाया दररोज पडावा पाऊस थोडा

ऋतूगंध कोवळा नि हिरवा लेऊन अंगी

प्रेमाच्या मातीत रुजावा पाऊस थोडा

रूक्ष कोरड्या जमिनीवर सुकलेल्या बागा

भिजण्यापुरता तरी असावा पाऊस थोडा

आठवणींचे घेऊन वारे धुंद मोसमी,

तुझ्या ऋतूतुन रोज भिजावा पाऊस थोडा

आदित्य

मला वाटते जे..

मला वाटते जे, तुला वाटते का,

कधी दुःख माझे उरी दाटते का?

असो सर्व काही, तरी प्रश्न पडतो..

कमी आज काहीतरी राहते का?

दिवास्वप्न माझे तुझ्या सोबतीचे

कधी वास्तवाचे, खरे भासते का?

मनातील माझ्या मुक्या भावनांचे,

तळे अंगणाशी कधी साठते का?

निळ्या सांजवेळी उभी स्तब्ध राधा..

निळ्या कृष्ण-वेणूसवे डोलते का?

पहाटे पहाटे तुला जाग येता,

स्मृती चिंब स्वप्नातली लाजते का?

कधी आज पुन्हा नव्यानेच अपुली,

नवी भेट व्हावी, असे वाटते का?

आदित्य

भरारी

मायेच्या पंखा खाली

एक पिल्लू होते छान

छोट्याश्या घरट्यामधला

आईचा तो अभिमान

आनंदे उद्भवणारा

नितदिनी असावा सण

चोचीने घास भरविता

ममतेची हो उजवण

इवल्याश्या पंखांखाली

बळ असोत वात्सल्याचे

घालील गवसणी ऐसी

की कळस खुजे गगनाचे

गरुडाची उंच भरारी

घेऊन दिले आव्हान

इवलासा तोच विहंग

उंचावून गेला मान

ममतेचा पाऊस येथे

आनंदाने पाझरतो

कीर्तीची , उत्कर्षाची

रुजवात निरंतर करतो

आदित्य

आणि तू..

एक कॉफी, एक सिगरेट,

एक संध्याकाळ आणि तू

गरम गरम वाफाळलेल्या

गंधामध्ये विरघळलेल्या

थोडी कडवट थोडी गोड

चवीप्रमाणे आयुष्यातुन

डोकावणारी, गहिवरणारी, 

रेंगाळणारी आठवण तू

कॉफीच्या वाफेवर होतो

स्वार धूर अन एकच झुरका

पुरतो, झुरतो आणिक केवळ

आठवणींचा पिक्चर उरतो

तिथेच रुजते एकटीच जळणारी

माझी नशा नशा तू

शब्द उमटती, शब्द घसरती

भाव बिलोरी कागदावरी

अन कॉफीच्या वाफेसोबत

अश्रू झरता पावसापरी,

ओल्या ओल्या शाईमधली

अव्यक्ताची कविता तू

खेळ बिलंदर करुनी सारे 

रंग पसरती संध्याकाळी

तुझे हासणे, तुझे लाजणे,

कॉफीसोबत गुणगुणणारे

वाफेमधला स्पर्श जरासा

अंगी अंगी दरवळणारे

आयुष्याचे गाणे तू

आदित्य

भेट अशी तू मला

भेट अशी तू मला की क्षण तो पुरेल मजला जगण्यासाठी

वाट तुझी मी बघेन पुन्हा पुन्हा भेटी घडण्यासाठी

ताजा आहे अजूनही तो स्पर्श तुझा अन सुगंध फुलवा

जपून ठेवीन काळजात मी आठवणीतुन झुरण्यासाठी

विचारले नाहीच तुला मी 'येशिल का तू सोबत माझ्या'

वाट परी पाहिली तशी मी उत्तर मजला कळण्यासाठी

शब्द कोरड्या कळ्याच उरल्या काळजातली घरे बनूनी

बंद पाकळ्या आतुर साऱ्या मोहरुनी उलगडण्यासाठी

दुःख तेवढे नाही की तू नाहीस माझ्या नशिबी आता

दुःख एवढे मात्र जरासा वेळ लागला कळण्यासाठी

आदित्य

दिव्य दिवाळी

तिमिर पसरला अथांग अपुल्या अवतीभवती

दहा दिशांतुन कैक क्षणांच्या असंख्य राती

प्रकाशमहिमा उजळुन येता काळोखातुन

अंधाराला सोबत अवघ्या आयुष्यातुन

काळाच्याही पलिकडल्या सृष्टीला व्यापुन

खेळ चालतो काळोखाचा उजेड झाकुन

सूर्य उगवतो अन मावळतो क्षितिजावरती

मिळून येती तेज-तमाची नवीन नाती

अंधःकारामुळेच आहे अर्थ दिव्याला

जळतो जेथे दिवा, उजळतो तिथे तमाला

लक्ष दिव्यांनी सजवू राती क्षणाक्षणांनी,

काळोखाच्या उसवू गाठी कणाकणांनी

असूदेत अंधार, तसाही असणारच तो

स्वतः स्वतःचा प्रकाश होता मार्ग गवसतो

अवसेला हो चंद्र, तळपता सूर्य सकाळी,

चला साजरी करू स्वयंभू दिव्य दिवाळी

आदित्य

तर्पण

तेजस्वी ज्योतीचे तर्पण 

हृदयातील भयसंभव डोही

उधळो तेजाची ओंजळ

अंधार जळेतो दिशांत दाही

असंख्य काळ्या गूढ सावल्या 

येतिलही अवसेच्या पायी

पेटो मग धगधगता वणवा

धडधडत्या श्वासांतच काही

अंधाऱ्या शहरात पेटुदे

रस्त्या रस्त्यावरती होळी

उगवूदे सूर्यास तुझ्यातील

उत्कर्षाची देऊन ग्वाही

तूच तुझा हो प्रकाश आणिक

तूच तुझ्या आत्म्याची ज्योती

उद्धाराचा मंत्र निरंतर

होवो अर्पण अनंत देही

अचल शुभंकर तेवत जा तू

कालातीत उजेड स्वयंभू

तूच तुझ्या सृष्टीचा त्राता

तूच तुझा आनंदाग्राही

आदित्य

खिडकीमधला पाऊस

अंधाऱ्या रातीस एकटा खिडकीतुन मी पाऊस बघतो

दूर कुठेशी गडगडणारा मेघ इथे डोळ्यातुन झरतो

टपटपणारे थेंब टपोरे नाचुन जाती जमिनीवरती

अन पानांवर ओघळ कुठल्या स्मृतींमधूनी तिथेच रमतो

काळ्या काळ्या नभी साचतो कुठे गुलाबी डोह अचानक

आणि उसळुनी केवळ माझ्यासाठी ओला चंद्र झिरपतो

मनपटलावर क्षणात एका वीज बिलोरी तडकुन जाता,

एकामागुन एक जुन्या जखमांना पुन्हा हुंदका फुटतो

प्रकाशसुद्धा ओला होतो रस्त्यावरच्या पाण्यामधुनी,

कातर कातर होऊन जाता अंधाऱ्या सावलीत विरतो

मोत्यांची लडिवाळ माळ जी एकेकाळी जपली होती

पावसात या एक एक मोती आता डोळ्यांतुन गळतो

खिडकीच्या काचेवर माझ्या धुके दाटते धूसर धूसर

आणिक ओल्या आठवणींचा पाऊस केवळ मागे उरतो

पाऊस अलगद भिजवुन जातो कवितेतील शब्दांना माझ्या

कवितेमधुनी तुला भेटण्यासाठी हल्ली पाऊस पडतो

आदित्य

देणाऱ्याचे हात माग तू

देणाऱ्याचे हात माग तू, दान नको

उगाच जळण्यासाठीचे सामान नको

म्हणूदेत आम्हाला भोळे श्रद्धाळू पण

देवच नाही म्हणणारे विज्ञान नको

मान स्वतःचा राखण्यास खोटा खोटा,

वेळोवेळी बळजबरी अभिमान नको

अगम्य आणिक अर्थावाचुन गाण्यापेक्षा

नकोस गाऊ, परंतु पोकळ तान नको

आठवणींचे पुस्तक चाळत जाता जाता

तुझी स्मृती नसलेले कुठले पान नको

माणसातला देव कुठे बघ सापडतो का

फक्त देवळातला मला भगवान नको

ठरले आहे तर मग पुरते झोकुन दे तू,

दोन क्षणांचे वरवरचे अवसान नको

बांध शीड तू स्वतः स्वतःच्या होडीचे, पण

होडीतुन वादळासवे संधान नको

आदित्य

घे पुन्हा अवतार तू

चंडिके, दुर्गे,भवानी घे पुन्हा अवतार तू

तारण्या आम्हास माते मार महिषासूर तू

रक्त उसळू दे धरेचे स्त्री कधी हरता कुठे

जन्म घे होऊन शक्ती, कर पुन्हा संहार तू

माजल्या आहेत रावण होऊनी वृत्ती इथे

माय भगिनी आमची नित सर्वथा मरते इथे

होउदे दे सीताच काली घे तुझी तलवार तू

चंडिके, दुर्गे,भवानी घे पुन्हा अवतार तू

हात लक्ष्मी पूजणारे आज उठती स्रीवरी

जन्म मातेचा विनाशी का ठरावा भूवरी

सोड तू कमलासना अन रुंडमाळा घाल तू

चंडिके, दुर्गे,भवानी घे पुन्हा अवतार तू

शारदे विघ्नेश्वरी जगदंब तू वरदायिनी

शक्ती तू शिवचण्डिका भय कष्ट संकट हारिणी

तेजगायत्री अम्हाला अमृताची पाज तू

चंडिके, दुर्गे,भवानी घे पुन्हा अवतार तू

होऊनी नतमस्तकी अर्पण तुझ्या चरणी भवानी

स्वीकरी वंदन तुझ्या या पामराचे दो करांनी

पेटुदे रुद्रास थोडा अंश पदरी घाल तू

चंडिके, दुर्गे,भवानी घे पुन्हा अवतार तू

पिंपळ

झाड पिंपळाचे आता सुरकुतले आहे

असोत हिरवे, परी जरासे सुकले आहे

किती उन्हाचे आणि मोसमी ऋतू बघितले,

तरी सावली देण्या अजुनी तरले आहे

पार मोकळा फूल-पिसारे फुलण्यासाठी

जणू मंदिरी उभी माऊली तुमच्यासाठी

कितीतरी जन्मांचे सार्थक घडले आहे

तरी सावली देण्या अजुनी तरले आहे

घडले अंकुर किती तुझ्या छायेच्या काठी

बाग नव्याने फुलले तव मायेच्या पोटी

अंगण अमृत कुंभांनी नांदवले आहे

तरी सावली देण्या अजुनी तरले आहे

जरा कुठे आधार हवा झाडाला आता

मायेचा शिडकावा बस शब्दांचा आता

फार कुठे, बस जरासेच ते दमले आहे

तरी सावली देण्या अजुनी तरले आहे

नकोत कुठल्या वेली अंगी मिरवायाला

नको मंजिऱ्या नको कळ्यांनी उगवायाला

सुख म्हणजे केवळ तुमचे हसणे उरले आहे

तरी सावली देण्या अजुनी तरले आहे

कधी वाटते एक एकटे अता मनाशी

एक एकट्या भिंती अन अंधार तळाशी

त्यात ऐकतो झाड जुने उन्मळले आहे

तरी सावली देण्या अजुनी तरले आहे

अत्तरात मी बुडून येतो

तुझी आठवण येता, डोळे मिटून घेतो

धुंद स्मृतींच्या अत्तरात मी बुडून येतो

तू नसता हृदयात अनामिक धडधड असते

तू असता चुकलेला ठोका जुळून येतो

तुझेच अल्लड स्वप्न फिरुनी रोज झिरपते

चिंब तुझ्या मग पावसात मी भिजून घेतो

कधी गुंतता तुझे नि माझे क्षण नकळत, मी

डोळ्यात तुला हळुवारपणे साठवून घेतो

वास्तवातुनी मी हसतो ते नावापुरते

आरशातुनी कधी एकटे रडून घेतो

भेटत नसलो तरी खुशाली कळून जाते

तू ना देता निरोप हा मग कुठून येतो?

कधी चांदणे खूण तुझी रेंगाळुन जाते

आणि सूर गझलेचे मी ओवाळुन देतो

आठवणींचा पिंपळ अजुनी हिरवा आहे

रोज तिथे जो पाऊस हळवा पडून येतो!

तू मला विसरून जा

'तू मला विसरून जा', आता असे सांगू नको तू.

फार तर याच्यापुढे आता मला भेटू नको तू!

वाटले होतेच ऐसे की मला सोडून जाशिल,

पण तरी प्रेमात मी पडलो तुझ्या विसरु नको तू.

हात धरुनी मी तुझा जे पाहिलेले स्वप्न अपुले,

राहुदे ते माझिया सोबत तया मागू नको तू!

वाटले जर आठवावे सोबतीचे क्षण तरीही,

स्वप्नवेड्या आठवांना सादही घालू नको तू!

पेटला आहेच जर वणवा अता मग पेटुदे तो..

तू जरी विझलीस, माझी आग ही विझवू नको तू!

आसवे होतील माझी पावसाच्या कैक कविता.

घन निळ्या राती दवांच्या बरसतिल, ऐकू नको तू!

आदित्य

वास्तवाचा लेश

दाटले आभाळ अन कल्लोळ उठला

पावसाचा तोच ढग पुन्हा बरसला

साचलेली राख साऱ्या आठवांची

पेटली आणि निखारा परत फुलला

कोंडलेला काळ जो काचेतुनी मी

आरशामध्ये जणू पाहून हसला

संधिकाली होत गेली वेळ कातर

अन निळ्या स्वप्नातला पाऊस भिजला

माझियापुरताच पाऊस येत गेला

तो तिथे रडला नि माझा बांध फुटला

मी भिजूनी आसवांचा होत गेलो

ऊन आले मात्र ओला डाग उरला

वाटले यावे पुन्हा या पावसाने

फक्त यावे घेउनी हळुवार तुजला

मी तुझ्या संगे सये मन-मुग्ध व्हावे

अन नसावा वास्तवाचा लेश कुठला

आदित्य

माझिया क्षितिजास ओलांडून गेलो

नाव माझे मी इथे टाकून गेलो

माझिया क्षितिजास ओलांडून गेलो

पेरुनी बी खोल मातीच्या उराशी

फूल नकळत अंगणी लावून गेलो

गात गेलो गीत दैवाने दिलेले

अन स्वरांच्या ओंजळी उधळून गेलो

घेउनी सामान माझे मी निघालो

मृण्मयी सारे इथे ठेऊन गेलो

मोह मज नव्हताच काही सोडताना

मात्र इवल्या लोचनी तरळून गेलो

वीण होती घट्ट नात्यांची परंतू

शेवटी जर तेवढी उसवून गेलो

देव होते कैक सारे मांडलेले

देव माझा तेवढा उचलून गेलो

आदित्य

मनात साठवलेला पाऊस

असा बरसुनी जातो पाऊस,

गहिवरलेला ओला पाऊस,

भरून येतो क्षणात पुन्हा

मनात साठवलेला पाऊस

तशी कोरडी जमीन होती,

गंध पालवी नवीन होती,

वीज तडकता कातर कातर

गळतो हिरमुसलेला पाऊस

स्वप्नांमधल्या ऐलतीरावर

वारा वादळ घेऊन येतो

अन धूसरशा पैलतीरावर

झरतो अवघडलेला पाऊस

कधी अवेळी भरून येते

मनात आभाळाचे गाणे

तरी हुंदके आणिक अश्रू

थांबवतो रुसलेला पाऊस

निळ्या जांभळ्या राती मजला

दूर खुणवती पाऊसवेळा

खोल घेऊनी जातो तेथे

स्वप्नी मंतरलेला पाऊस

क्षितिजावरती चालू होते

घननीळ्या वेणूची जादू

अन टपटपतो इथे माझिया

स्मृतींतुनी भिजलेला पाऊस

------- आदित्य देवधर

आठवण

अवेळीच तू का आलीस आज अचानक दारी
अंधुक चित्रे जुळुनी आली लख्ख उजेडी सारी

पडदा पडला होता मोकळ्या मंचावरती
नशा शिल्लक होती केवळ माझ्यापुरती
लाल रंग होता डोळ्यांवरती चढला
काचेच्या तुकड्यांमधुनी तुझाच चेहरा दिसला
स्मृृती झळकली प्रेमाच्या त्या शपथांची मग सारी

अवेळीच तू का आलीस आज अचानक दारी

मी तिथेच अर्धा  पेला आलो होतो सोडून
डोळ्यात निखारा घेउन हृदयात शहारा घेउन
हात टाळ्या वाजवणारे थोटे झाले होते
नाटक अपुले मंचामगील खोटे झाले होते
बोच सोडुनी गेलीस तू कायमची जिव्हारी
अवेळीच तू का आलीस आज अचानक दारी

बंद करुनी वाटा मी काजळ धुतले होते
रंग नव्याने भवती मजला दिसले होते
कुलूप ठोकले होते काळ्या कोनाडयावरती
पत्रे पडली  होती तेथे धुळीत चित्रांभवती
विस्कळीत अर्थाची पाने पाने माझी सारी

अवेळीच तू का आलीस आज अचानक दारी

आज सामोरी पाहून तुजला ज्योत जागली होती
नसांमधुनी आठवणींची सळसळ झाली होती
जखमा उलून आल्या खपली गळून पडली होती
आठवणींची सुरी माझिया हृदयी घुसली होती
विरली मग त्या आठवणींची भुते शेेवटी सारी
अवेळीच तू का आलीस आज अचानक दारी

-------- आदित्य देवधर

उत्तरे शोधू नको तू...

आपुले नाते कधी अपुल्यासही कळणार नाही

उत्तरे शोधू नको तू, प्रश्न मी पुसणार नाही

दूर मजपासून जाण्या, यत्न तू केलेस सारे

वाढले अंतर जरी ते तेवढे टिकणार नाही

तू वळूनी पाहताना पाहिलेले मी कितीदा

अन तुझे हे टाळणे आता असे पटणार नाही

झालीच जर नजरानजर तू लाजुनी हसतेस केवळ

लाजणे, हसणे असे आयुष्यभर पुरणार नाही

पाहतो मी वाट की मज भेटुनी जावीस तू पण

वेळ सरता थांबण्याची, मी तिथे असणार नाही

उमगली नाही अटींची लांब यादी, त्यातही अन,

ती कधी माझी नसावी, हे असे जमणार नाही

भांडण्यासाठी तरी भेटून जा मज एकदा तू

मी पुन्हा समजूतदारीचा गुन्हा करणार नाही

गुंतलेल्या भावनांना राहूदे ऐसेच आता

शेवटी कोडे तुझे माझे कधी सुटणार नाही

आदित्य