नामदेवाची पायरी

विठू रंगात अवघ्या 

चंद्रभागा माझी भिजे 

कण कण वाळवंटी 

वारकरी होत सजे 

अभंगात सावळ्याच्या 

नाचे सारा भीमातीर 

सांडे अमृताचा घट 

माथी चंदन अबीर 

नाद टाळ मृदंगाचा 

संगे नामाचा गजर 

किती युगांचा प्रवास 

करे माऊली सुकर 

अभिषेक आसवांचा 

पायरीशी एक एक 

एका क्षणाचे दर्शन 

लाख जन्मांचे सार्थक 

तुला भेटण्या घालतो 

पार संसार पालथा 

कुठे शोधु मी कळस 

मृगजळाशी पायथा 

नामदेवाची पायरी 

ओलांडुन मन जाय 

वाट पाहते तिथेच 

लेकराची विठू माय

मी किनारी राहतो

 वाहते चैतन्य गंगा, मी किनारी राहतो 

ओंजळी श्रद्धा कुठेशी लाभते का पाहतो

कर्म नेते ओढुनी मजला जुन्याशा देवळाशी 

मी तिथे गाभ्यातला मग देव होऊन राहतो

कोणती तक्रार नाही की कुठे हुंकार नाही 

तेवढा अंधार होता एक पणती लावतो

लागती कित्येक येथे रोज दीपक चंदनाचे 

मी तरी वेड्याप्रमाणे चंद्र लाघव शोधतो

सोहळे घडतात येथे, आरत्या होतात येथे,

पंगती उठतात किंतू मी उपाशी राहतो

तेच तेच

तेच उत्तर तेच प्रश्न 

का? कोण? कुठले? काय?

त्याच त्याच गोष्टीचा 

कंटाळा नाही आला काय

त्याच त्याच गोष्टींमधले 
तेच तेच राजा राणी
तोच राक्षस तोच पोपट 
तोच पिंजरा तीच कहाणी 
तोच ब्रम्ह तीच देव
तोच साधू तोच शाप 
तीच गुहा अक्राळ विक्राळ
तेच भूत प्रेत पाप 
चांदोबाच्या गोष्टींमध्ये 
नवीन कोणी येणार काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तेच जंगल नदी नाले 
डोंगर बिंगर हिरव्या वाटा 
तीच वाळू मधली नावं 
पुसणाऱ्याही त्याच लाटा 
माडाची बनं, कोवळी उन्हं 
तेच सूर संध्याकाळी 
तीच पश्चिम, तोच सूर्य 
तीच हुरहूर कातरवेळी 
शब्दांचा हा ढीग थोडा 
आवरून बिवरून ठेवता काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तेच देऊळ तोच देव 
स्तब्ध शांत गाभाऱ्यातील 
तीच पणती, तेल, वाती,
तेच कर्म प्रारब्धातील 
तेच खांब कळस कासव 
तीच घंटा तोच नाद 
तीच तीच रोज प्रार्थना 
तेच तीर्थ तोच प्रसाद
देव थोडा बदलुन स्वतः 
देव होऊन बघता काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा
कंटाळा नाही आला काय

हिरवा पाऊस निळा पाऊस 
आठवणींचा रडका पाऊस 
हृदयामध्ये टपटपणारा 
प्रेमाने भिजलेला पाऊस 
त्याच त्याच खिडकीमध्ये,
पानांमध्ये दिसत असतो 
तोच श्रावण तोच आषाढ 
चिंब करून सोडत असतो 
आता जरा दमला आहे 
उद्या पुन्हा याल काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तोच रस्ता तोच खड्डा 

धडका धडकी भांडण तंटा 

तेच खिळे पंक्चर टायर 

डबक्यातील बस थांबा पडका

काच खाली काच वरती 

एक पिंक रस्त्यावरती 

शिव्या भोंगे मोडके सिग्नल 

बोंबाबोंब अवती भवती 

काम बंद रस्ता चालू 

आता थोडा करता काय

त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तेच अंगण तोच परस 
तीच दारे खिडक्या वासे 
तीच फुले प्राजक्ताची 
तेच दव आनंदाचे 
तेच कोनाडे अन भिंती 
त्याच ओव्या जात्यावरच्या 
तेच तुळशी वृंदावन अन 
त्याच चिमण्या माडीवरच्या 
घर आता जरा नवे 
मोठे घेऊन बघता काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तीच बायको तेच सासर 
तोच हट्ट रुसवा फुगवा 
तेच भांडण तीच समजुत 
तोच शब्द हळवा हळवा 
बंद पंखा वाढव पंखा 
माझी थंडी तुझा उकाडा 
माझे बाण तुझी तलवार 
नात्यांचा उद्धार, चुराडा 
शेजारी अन ऑफिस मध्ये 
इकडे तिकडे बघता काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

आदित्य 

आनंदाचा प्रवासी

आनंदाचा एक प्रवासी
पंख लावुनी रोज मनाला
फिरुन येतो कवटाळुनिया
अपुल्या इवल्या आभाळाला

पावसातुनी कधी सुगंधी
दरवळतो मृद्‌गंध होऊनी
कधी होउनी नाव कागदी
अलगद येतो भेटायला

खेळ खेळतो किना-यावरी
कधी होउनी अल्लड लाटा
आणिक वाळूमध्ये ओल्या
ठेऊन जातो अस्तित्वाला

कधी होऊनी नात्यामधला
हात कुणाऱ्या हातामधला
ज्योत लावतो मैत्रेयाची
प्रत्येकाच्या दिव्या दिव्याला

पुसल्या असतील जरी अताशा
हातावरल्या काही रेषा 

तिथे नव्याने चित्र काढतो 
पुन्हा भेटण्या नव्या जगाला

सोडुन द्यावे म्हणतो

 

कुठे एवढे वाईट वाटुन घ्यावे म्हणतो 

झाले गेले सारे सोडुन द्यावे म्हणतो 

काय साधले हिशोब सारे चोख ठेवुनी ?
शून्य तेवढे मागे सोडुन जावे म्हणतो 

आरसा तरी किती खरा मानावा , तो ही
डाव्याला उजवे, उजव्याला डावे म्हणतो 

शब्दांची कुठलीही गर्दी नकोच आता,
मौनाचे गाणे कुठलेसे गावे म्हणतो 

क्षितिजाच्याही पलिकडले मी गाव पाहिले
ते स्वप्नाचे दार मिटोनी घ्यावे म्हणतो 

नको वाहणे त्याच त्याच तीरांच्या मधुनी 
नदी सोडुनी दर्यासागर व्हावे म्हणतो 

लाटांसोबत परतुनिया मी जाता जाता,
शिंपल्यामधे मोती ठेवुन जावे म्हणतो

आदित्य