आनंदाचा प्रवासी

आनंदाचा एक प्रवासी
पंख लावुनी रोज मनाला
फिरुन येतो कवटाळुनिया
अपुल्या इवल्या आभाळाला

पावसातुनी कधी सुगंधी
दरवळतो मृद्‌गंध होऊनी
कधी होउनी नाव कागदी
अलगद येतो भेटायला

खेळ खेळतो किना-यावरी
कधी होउनी अल्लड लाटा
आणिक वाळूमध्ये ओल्या
ठेऊन जातो अस्तित्वाला

कधी होऊनी नात्यामधला
हात कुणाऱ्या हातामधला
ज्योत लावतो मैत्रेयाची
प्रत्येकाच्या दिव्या दिव्याला

पुसल्या असतील जरी अताशा
हातावरल्या काही रेषा 

तिथे नव्याने चित्र काढतो 
पुन्हा भेटण्या नव्या जगाला

सोडुन द्यावे म्हणतो

 

कुठे एवढे वाईट वाटुन घ्यावे म्हणतो 

झाले गेले सारे सोडुन द्यावे म्हणतो 

काय साधले हिशोब सारे चोख ठेवुनी ?
शून्य तेवढे मागे सोडुन जावे म्हणतो 

आरसा तरी किती खरा मानावा , तो ही
डाव्याला उजवे, उजव्याला डावे म्हणतो 

शब्दांची कुठलीही गर्दी नकोच आता,
मौनाचे गाणे कुठलेसे गावे म्हणतो 

क्षितिजाच्याही पलिकडले मी गाव पाहिले
ते स्वप्नाचे दार मिटोनी घ्यावे म्हणतो 

नको वाहणे त्याच त्याच तीरांच्या मधुनी 
नदी सोडुनी दर्यासागर व्हावे म्हणतो 

लाटांसोबत परतुनिया मी जाता जाता,
शिंपल्यामधे मोती ठेवुन जावे म्हणतो

आदित्य