नामदेवाची पायरी

विठू रंगात अवघ्या 

चंद्रभागा माझी भिजे 

कण कण वाळवंटी 

वारकरी होत सजे 

अभंगात सावळ्याच्या 

नाचे सारा भीमातीर 

सांडे अमृताचा घट 

माथी चंदन अबीर 

नाद टाळ मृदंगाचा 

संगे नामाचा गजर 

किती युगांचा प्रवास 

करे माऊली सुकर 

अभिषेक आसवांचा 

पायरीशी एक एक 

एका क्षणाचे दर्शन 

लाख जन्मांचे सार्थक 

तुला भेटण्या घालतो 

पार संसार पालथा 

कुठे शोधु मी कळस 

मृगजळाशी पायथा 

नामदेवाची पायरी 

ओलांडुन मन जाय 

वाट पाहते तिथेच 

लेकराची विठू माय

मी किनारी राहतो

 वाहते चैतन्य गंगा, मी किनारी राहतो 

ओंजळी श्रद्धा कुठेशी लाभते का पाहतो

कर्म नेते ओढुनी मजला जुन्याशा देवळाशी 

मी तिथे गाभ्यातला मग देव होऊन राहतो

कोणती तक्रार नाही की कुठे हुंकार नाही 

तेवढा अंधार होता एक पणती लावतो

लागती कित्येक येथे रोज दीपक चंदनाचे 

मी तरी वेड्याप्रमाणे चंद्र लाघव शोधतो

सोहळे घडतात येथे, आरत्या होतात येथे,

पंगती उठतात किंतू मी उपाशी राहतो

तेच तेच

तेच उत्तर तेच प्रश्न 

का? कोण? कुठले? काय?

त्याच त्याच गोष्टीचा 

कंटाळा नाही आला काय

त्याच त्याच गोष्टींमधले 
तेच तेच राजा राणी
तोच राक्षस तोच पोपट 
तोच पिंजरा तीच कहाणी 
तोच ब्रम्ह तीच देव
तोच साधू तोच शाप 
तीच गुहा अक्राळ विक्राळ
तेच भूत प्रेत पाप 
चांदोबाच्या गोष्टींमध्ये 
नवीन कोणी येणार काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तेच जंगल नदी नाले 
डोंगर बिंगर हिरव्या वाटा 
तीच वाळू मधली नावं 
पुसणाऱ्याही त्याच लाटा 
माडाची बनं, कोवळी उन्हं 
तेच सूर संध्याकाळी 
तीच पश्चिम, तोच सूर्य 
तीच हुरहूर कातरवेळी 
शब्दांचा हा ढीग थोडा 
आवरून बिवरून ठेवता काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तेच देऊळ तोच देव 
स्तब्ध शांत गाभाऱ्यातील 
तीच पणती, तेल, वाती,
तेच कर्म प्रारब्धातील 
तेच खांब कळस कासव 
तीच घंटा तोच नाद 
तीच तीच रोज प्रार्थना 
तेच तीर्थ तोच प्रसाद
देव थोडा बदलुन स्वतः 
देव होऊन बघता काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा
कंटाळा नाही आला काय

हिरवा पाऊस निळा पाऊस 
आठवणींचा रडका पाऊस 
हृदयामध्ये टपटपणारा 
प्रेमाने भिजलेला पाऊस 
त्याच त्याच खिडकीमध्ये,
पानांमध्ये दिसत असतो 
तोच श्रावण तोच आषाढ 
चिंब करून सोडत असतो 
आता जरा दमला आहे 
उद्या पुन्हा याल काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तोच रस्ता तोच खड्डा 

धडका धडकी भांडण तंटा 

तेच खिळे पंक्चर टायर 

डबक्यातील बस थांबा पडका

काच खाली काच वरती 

एक पिंक रस्त्यावरती 

शिव्या भोंगे मोडके सिग्नल 

बोंबाबोंब अवती भवती 

काम बंद रस्ता चालू 

आता थोडा करता काय

त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तेच अंगण तोच परस 
तीच दारे खिडक्या वासे 
तीच फुले प्राजक्ताची 
तेच दव आनंदाचे 
तेच कोनाडे अन भिंती 
त्याच ओव्या जात्यावरच्या 
तेच तुळशी वृंदावन अन 
त्याच चिमण्या माडीवरच्या 
घर आता जरा नवे 
मोठे घेऊन बघता काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

तीच बायको तेच सासर 
तोच हट्ट रुसवा फुगवा 
तेच भांडण तीच समजुत 
तोच शब्द हळवा हळवा 
बंद पंखा वाढव पंखा 
माझी थंडी तुझा उकाडा 
माझे बाण तुझी तलवार 
नात्यांचा उद्धार, चुराडा 
शेजारी अन ऑफिस मध्ये 
इकडे तिकडे बघता काय 
त्याच त्याच गोष्टीचा 
कंटाळा नाही आला काय

आदित्य 

आनंदाचा प्रवासी

आनंदाचा एक प्रवासी
पंख लावुनी रोज मनाला
फिरुन येतो कवटाळुनिया
अपुल्या इवल्या आभाळाला

पावसातुनी कधी सुगंधी
दरवळतो मृद्‌गंध होऊनी
कधी होउनी नाव कागदी
अलगद येतो भेटायला

खेळ खेळतो किना-यावरी
कधी होउनी अल्लड लाटा
आणिक वाळूमध्ये ओल्या
ठेऊन जातो अस्तित्वाला

कधी होऊनी नात्यामधला
हात कुणाऱ्या हातामधला
ज्योत लावतो मैत्रेयाची
प्रत्येकाच्या दिव्या दिव्याला

पुसल्या असतील जरी अताशा
हातावरल्या काही रेषा 

तिथे नव्याने चित्र काढतो 
पुन्हा भेटण्या नव्या जगाला

सोडुन द्यावे म्हणतो

 

कुठे एवढे वाईट वाटुन घ्यावे म्हणतो 

झाले गेले सारे सोडुन द्यावे म्हणतो 

काय साधले हिशोब सारे चोख ठेवुनी ?
शून्य तेवढे मागे सोडुन जावे म्हणतो 

आरसा तरी किती खरा मानावा , तो ही
डाव्याला उजवे, उजव्याला डावे म्हणतो 

शब्दांची कुठलीही गर्दी नकोच आता,
मौनाचे गाणे कुठलेसे गावे म्हणतो 

क्षितिजाच्याही पलिकडले मी गाव पाहिले
ते स्वप्नाचे दार मिटोनी घ्यावे म्हणतो 

नको वाहणे त्याच त्याच तीरांच्या मधुनी 
नदी सोडुनी दर्यासागर व्हावे म्हणतो 

लाटांसोबत परतुनिया मी जाता जाता,
शिंपल्यामधे मोती ठेवुन जावे म्हणतो

आदित्य 

मेघ काही...

आठवांचे मेघ  हल्ली  दाटुनी येतात काही
परतुनी जातात काही, रडवुनी जातात काही

उसळूनी येता अचानक हुंदक्यांचे उष्ण वारे
कोरड्या डोळयात देखिल आसवे दिसतात काही

संपता साऱ्या अपेक्षा चालतो परतून आता
मागुनी निःशब्द हळव्या सावल्या उरतात काही

भाबड्या सप्नांत सारा गाव होता सोबतीला
एकटा असतो अता अन पावले दिसतात काही

संपली आहेत जर नाती अताशा भावनांची

का अजूनी ओळखीच्या सावल्या दिसतात काही?

स्वच्छ आकाशी मनाच्या विहरतो मी मुक्त आता 

पाहतो तुझिया स्मृतींचे मेघही फिरतात काही

पालखी वाहून नेली देवळाच्या पायरीशी
देव नसतो पण तिथे आता, असे म्हणतात काही!

शेवटची भेट

 अपुल्या शेवटच्या भेटीचा 

पाऊस अजूनही आठवतो

कधी अवेळी एकांती मग

पुनश्च डोळ्यांतुन कोसळतो

कधी उमगले नाही की ती

भेटच शेवटची होती

क्षण ओसरले किती तरीही

श्वास एकटा गहीवरतो

गहिऱ्या हिरव्या डोहामध्ये 

तुझ्या स्मृतींना लोटून देखिल

विस्कटलेल्या आठवणींतुन

जीव अजूनी घुटमळतो

क्षितिजावरती पेरत जाता

अपुल्या आठवणींच्या बागा

सुगंध मुक्याने इथे कोरड्या

अश्रूंसंगे दरवळतो

आदित्य

अमृताचे कुंभ जैसे..

 अमृताचे कुंभ जैसे चांदण्यातुन ओघळावे,

मी तुला हलकेच माझ्या भोवताली पांघरावे.

दाटले असता कधी नयनी बिलोरी चंद्र माझ्या,

मेघ मोती होत जावे अन मिठीतुन कोसळावे

ओंजळीतुन सांडता कविता कधी वाळूप्रमाणे,

वेचताना शब्द तेथे मोतियाचे सापडावे

शब्द माझे बापडे होतात जेव्हा मूक काही,

तू अशा कवितेस माझ्या डोळीयांतुन ओळखावे.

भेटलो नाही जरी प्रत्यक्ष आपण एकदाही,

पापण्यांतुन स्वप्न माझे रोज नयनी पाझरावे.

आठवांच्या पुस्तकाचे नेमके ते पान यावे,

हासणे ते आठवावे, अन् तुझे मी होत जावे

आदित्य

सल

पुन्हा भेट व्हावी सुगंधी क्षणांची

कुपी ओघळावी तुझ्या अत्तराची

नभी मेघ यावे निळ्या पावसाचे

मिठी घट्ट व्हावी तुझ्या आठवांची

पुन्हा रानजाई सजावी नव्याने

कळी शुभ्र ऐसी भिजावी दवाने

धुके पांघरोनी निळी सांज यावी

नवी भेट व्हावी जुन्या सावल्यांची

पुन्हा काजव्यांची मैफिल जमावी

जुनी शीळ अलवार ओठी रूळावी

उजळून याव्या स्मृती धुंद साऱ्या

फुले पाझरावी क्षणिक आसवांची

निळा डोह भरतो निळ्या चांदण्याने

झरे शब्द होतात अल्लडपणाने

कुठे भावनांच्या उसळतात लाटा

भिजे नाव अश्रूंत मग कागदाची

निर्माल्य होतात क्षण ते फुलांचे

गंधाळलेल्या मुक्या आठवांचे

उरतो तिथे डोहात एकटा मी

लेऊन डोळ्यांत सल चांदण्याची

आदित्य

बासरी

पाण्यात ओघळावे प्रतिबिंब चांदण्याचे

गुंतून राहु द्यावे अस्तित्व लोचनांचे

गाण्यास मोगऱ्याचा यावा सुगंध ऐसा

घन चिंब कोसळावे बेधुंद आठवांचे

अंगावरी शहारे यावे तसे तू यावे

रोमांतुनी पिसारे बहरूनिया फुलावे

ओठांवरी जुळोनी यावेत शब्द ऐसे

हृदयातल्या सुरांचे अनुराग गीत व्हावे

क्षितिजा वरी कुठेशी येतात सूर कानी

मंजूळ बासरीचे संगीत कुंद रानी

बोलावतो जणू तो मज कातर संधिकाली

ओढून नेत जातो चित्तास चहु दिशांनी

घनदाट आठवांच्या डोहात एकटी मी
वाहून जात आहे कोठे अशी कशी मी
लाभेल का मलाही कोठे तुझा किनारा
तेथें तुझ्या सुरांची होईन बासरी मी

आदित्य

देव निघून गेला

देव निघून गेला

मायेचा ओलावा मागे ठेऊन गेला

देव तयाचे गावी अखेर निघून गेला

भक्तांच्या हृदयात वसावा असा निरंतर

प्रसाद दैवी स्वरा स्वरांतुन ठेऊन गेला

चाले ना नियतीच्या पुढती देवाचेही

हासत हासत निरोप प्रेमळ देऊन गेला

आशीर्वाद सुरांच्या रूपे देता देता

नतमस्तक अन डोळे ओले करून गेला

एक सूर विरहाचा लाखो ह्रदयांमधला

कृष्णाच्या वेणूत भैरवी भरून गेला

आठवणी उरतील तेवढ्या गाणी होऊन

तीर्थक्षेत्र गाण्याचे ऐसे बांधुन गेला

शब्द अपूरे पडले ज्या भगवंतासाठी

तोच स्वरांची ओंजळ पदरी घालुन गेला

चंद्र सूर्य हे उगवतील यापुढे सुद्धा, पण 

ग्रहण एक अदृश्य तयांना लावुन गेला

आदित्य

रात्र

हळुवार ओढुनी दुलई मंद धुक्याची

निःशब्द पहुडली रात्र निळ्या रंगाची

मी कवळुन घेता अंधाराला माझ्या

विसरूनिया जाते ओळख अस्तित्वाची

झिरपते चांदणे मंद मंद श्वासात

उतरते क्षितिज घेऊन चंद्र डोळ्यांत

बोलवता कुठला पैलतीर पायांना

तरळते अनामिक नशा गूढ रस्त्यांची

आकाशमितीचे स्पंदन अंगी येते 

मन गोठुनिया हृदयाशी गोळा होते

मी हरवुन जातो सृष्टीच्या रंगात

अन् अलगद नेतो काळ मला डोहाशी

अस्तित्वाच्या पलीकडल्या जगताचा

मी होऊन जातो भाग त्याच सृष्टीचा

स्वप्नांचा कोठे गाव लागतो तेथे

संबंध ठेवण्यापुरता मर्त्य जगाशी

मी रोज रोज त्या वेशीपर्यंत जातो

अन् तोच बंद दरवाजा तेथे असतो

मग कोण मला तेथुनिया ओढुन नेते?

परतीच्या वाटेवरती क्षितिजापाशी

रोज चालतो एकच प्रवास ऐसा

अंधाऱ्या गर्भात  हरवण्या जैसा 

मग ऐलतिरावर सूर्य उगवतो माझा

घेऊन मनीषा वास्तवात जगण्याची

आदित्य

किनारा किनारा

निळ्या सागराचा 

निळा गाज वारा

जुळू दे मनाशी

मनाचा किनारा

तुझा भास होतो,

तुझा श्वास होतो,

तुझे स्वप्न होतो,

शहारा शहारा

कधी सांजवेळी,

पहाटे अवेळी, 

तुझ्या आठवांचा

नभाचा इशारा

तुझ्या लाघवाचा

तुझ्या श्रावणाचा

उरी जन्म घेतो

सुगंधी धुमारा

तुझा हात हाती

निशी-गंध राती

सवे संथ अपुल्या

किनारा किनारा

आदित्य

तुकडे तुकडे

तू हरवलास की 

मीच हरवले होते

अन् श्रावणात ही 

धुंद बहरले होते

स्वप्नात काय तू 

फुंकर घालुन गेला,

बागेत फुलांनी 

स्वर्ग सजवले होते

त्या आठवणीची 

वीज लकाकत जाता

आषाढ घनाचे 

मेघ बरसले होते

मी तुझ्या तेवढ्या 

एका हाकेवरती

बाकीची नाती 

पूर्ण विसरले होते

क्षितिज ठेंगणे 

वाटत होते मजला,

काय न जाणो 

असे गवसले होते

मी जोडत असते 

तुकडे तुकडे आता,

या डोळ्यांतील जे 

स्वप्न विखुरले होते 

आदित्य

शब्द डोळ्यांत दाटले

काळजातल्या जखमांना मोकळे वाटले

ओठावरचे शब्द जसे डोळ्यांत दाटले

बोलुन गेल्या स्मृती जशी सत्याची भाषा

भावनांतले समुद्र खोटे पूर्ण आटले

अंधाऱ्या डोहात निरंतर मूक बापड्या

दुःखाचे निर्माल्य आसवांतुनी साठले

उभारलेले श्रध्देने मी देउळ जे जे

देव त्यातले दुनियादारी करुन बाटले

उधळुन गेले शब्दांना नियतीचे वादळ

अन् पुस्तकातले तुझे तेवढे पान फाटले

स्वप्ने ठरली वाळू मधले महाल माझे

लाटांनी ते विरता पुन्हा नवे थाटले

जगताना सापडले नाही क्षितिज जे कधी

मरता कोणी पैलतिरी ते सहज गाठले

आदित्य

पैलतीरी वाट पाहे

पैलतीरी वाट पाहे चेहरा भव संभ्रमाचा

अंतरी दररोज चाले खेळ सारा सावल्यांचा

संपता संपेचना वहिवाट पायाखालची अन

दूर जाई रोज थोडा वेध माझ्या मंदिराचा

कोण जाणे कोणत्या जन्मांस मी भोगून आलो

अन् किती जन्मांस अजुनी डाव आहे भोगण्याचा?

घोटला कित्येक वेळा जाणिवांचा श्वास माझ्या

शेवटी ज्वालामुखी उद्रेक झाला संगराचा

लागले आहे मनातुन प्रेम ओहोटीस आता

एकदा भरतीस यावा प्रीत सागर भावनांचा

रोज मी श्रीमंत होतो जाणता ‘ मी मर्त्य आहे!‘

रोज मी मार्गस्थ होतो देह यज्ञी तर्पणाचा

शेवटी ऐसे निघाले फूल सोडूनी तरुला

गंध मागाहुन निरंतर तेथ उरला अत्तराचा

आदित्य

निमित्त काही लागत नाही

उगाच काही खुळी कारणे सांगत नाही

तुला भेटण्या निमित्त काही लागत नाही

रोज नवे क्षण जुळूनी यावे तुझे नि माझे,

जुन्या आठवांवरी अताशा भागत नाही

काळ थिजूनी जातो तुझिया सोबत असता

मीच हरवतो असा की पत्ता लागत नाही

पाऊस येतो असा अवेळी मधेच अपुल्या

श्रावणही मग श्रावणापरी वागत नाही

तुझा किनारा अखंड लाभो या लाटांना

समुद्र माझा दुसरे काही मागत नाही

श्र्वासांची येतात जुळूनी गीते माझ्या

शब्दांना शोधावे आता लागत नाही

आदित्य

ओला पाऊस पाऊस

ओला पाऊस पाऊस 

आला अनाहूतपणे

उभ्या डोळ्यांत डोळ्यांत

चांदण्याचे बरसणे

निखळून गेली पार

हळवीशी मोती माळ

आठवांचा तळ्याकाठी

थिजूनिया जाई काळ

चिंब बरसे अल्लड

ढग पांघरून झूल

गंध-मातीचे उभारे

नभापर्यंतचा पूल

भिजूनिया कवडसे

उतरती अंगणात

खेळ चाले पावलांशी

अन हुंदका मनात 

धुके खिडकीमधुनी

पसरते घरातून

ओला निरोप मिळतो

पानांवर दवातून

गेला पाऊस पाऊस

मागे सोडून उसासे

स्वप्नांमधून उरती

रोज रोजचे दिलासे

आदित्य

अमृत गोडी

आयुष्याला अवघ्या लाभो

अनंत अमृत-गोडी

पदरी लोभसवाणी सुंदर

नक्षत्रांची जोडी

नभी विलक्षण उत्सव

घडतो अमूर्त आनंदाचा

उजळुन जाई उत्साहाने

पडदा अवकाशाचा

ममतेचा गंगौघ कोसळे

मनात ठायी ठायी

हृदयी कवटाळूनिया होई

धन्य धन्य ती आई

काळोखाला उजळुन आली

सूर्याची नव किरणे

आता केवळ उत्साहाने

आनंदाचे झरणे

अद्वैताचे बंध जुळूदे

लक्ष्मी सरस्वतीचे

आशीर्वाद उभयतां लाभो

अखंड शिवशक्तीचे

आदित्य

उजळू दे

उजळू दे हळुवार स्मृतींना

सुगंध- ज्योती दिव्या दिव्यातुन

ओल्या हळव्या आठवणींचा

फुटु दे पान्हा मनामनातुन

उजळू दे तिमिराच्या गगनी

धगधगणारी सूर्य चेतना

लक्ष लक्ष मार्तंड तारका

प्रकाशण्याची पूर्त कामना

उजळू दे नात्यांच्या ज्योती

हृदयातील अंधाऱ्या काठी

जिवंत सारे आज किनारे

मैत्र प्रवाही करण्यासाठी

उजळू दे अज्ञानी कुंभ

अमृत घेऊन विज्ञानाचे

अवकाशाच्या पटलावरती

दीपक ज्ञानी नक्षत्रांचे

उजळू दे शस्त्रांच्या अंगी

लखलखणारी तेज-शलाका

नाश होउदे रिपू रिपूचा 

विजयाची चढवून पताका

उजळू दे सौख्याचा दीपक

स्वागत करण्या आनंदाचे

मंतरलेल्या ऐन दिवाळी

उज्ज्वल नाते सौभाग्याचे